Ölüm. Şoke edici, her anlamda nefes kesici.
Düşünüyorsun, en son ne demiştim, ne demişti. Çok uzak çok yakın, az yakın olsun. Fotoğraflarına bakıyorsun, gözlerine derin derin. Nerde o gözler şimdi, neler görüyor? İçinde bir yerde garip bir his, kalıcı bir şaşkınlık. Hadi geçelim bunları, böyle olsun istemezdi desen, desek olur mu? Onun ne istediğini mi önemsiyorsun şu anda, yoksa kendi acını hangi tarifle yaşayacağına mı karar veremiyorsun? O seni görüyor mu, o bizi görüyor mu? Onun arkasından ne yaptığımızı, nasıl bir tören hazırlandığını ya da kaç kişinin gözyaşı döktüğünü bulutların üstünden sayıyor mu gerçekten? Kapılar kapandı mı, geriye dönüş yok biliyoruz, bir bakış da mı yok artık?
Zor olacak o merdivenleri çıkmak bundan sonra, kafanı çevirip baktığında göreceğinden emin olduğun kişi orda olmayacak. Asla. Hiçbir zaman. O neşeli masalar, birinin kalkıp diğerinin oturduğu o güzel rakılı masaları kim hazırlayacak? Üç kere muhabbet etmişsin, sekiz kere elini sıkmışsın, ama hep kendi adını ondan duymuşsun. Hiç mecburiyeti yokken yardımlar etmiş sana, unutmamış sormuş. En son demiş; -herşey güzel mi? -güzel abi. -e ne güzel o zaman. Omzuna dokunup gitmişsin, nasılsa her akşam orda sanarak. Ama onun akşamları bitmiş, ışıkları kapatıp gitmiş.
17 Haziran 2011 Cuma
26 Mayıs 2011 Perşembe
19 Ocak 2011 Çarşamba
7 Ocak 2011 Cuma
hadi bir de otur buna üzül şimdi.
"herşeyi sen yaratıyorsun" diyen sevgilinin sesi
ellerinin titremesi
herşeyden korkmaya başlaman
insanları nasıl hem bu kadar sevip
hem de bu kadar nefret ettiğini kafanda çevirip çevirip
anlayamaman
en yakınlarına nasıl hissettiğini anlatmaktan çekinmen
hiçbir işe yaramama hissi
insanların cahilliğinin canını sıkması
insanların cahilliğinden hoşnut gülümseyen kalın enselilere olan tiksintin
onca nefret onca olay
onca yalan onca silah
onca ölü onca kan
onca para onca hesap...
bir de buna üzülme şimdi.
uzaktaki o güzel ülkelere gitsen de hepsi seninle gelecek.
kopar at kafanı vücudundan
yırt vücudunu ellerinle ortadan ikiye
kulaklarında en güzel melodiyle
ve bu en güzel görüntünle
veda et kalmak isteyenlere.
"herşeyi sen yaratıyorsun" diyen sevgilinin sesi
ellerinin titremesi
herşeyden korkmaya başlaman
insanları nasıl hem bu kadar sevip
hem de bu kadar nefret ettiğini kafanda çevirip çevirip
anlayamaman
en yakınlarına nasıl hissettiğini anlatmaktan çekinmen
hiçbir işe yaramama hissi
insanların cahilliğinin canını sıkması
insanların cahilliğinden hoşnut gülümseyen kalın enselilere olan tiksintin
onca nefret onca olay
onca yalan onca silah
onca ölü onca kan
onca para onca hesap...
bir de buna üzülme şimdi.
uzaktaki o güzel ülkelere gitsen de hepsi seninle gelecek.
kopar at kafanı vücudundan
yırt vücudunu ellerinle ortadan ikiye
kulaklarında en güzel melodiyle
ve bu en güzel görüntünle
veda et kalmak isteyenlere.
2 Ocak 2011 Pazar
dudaklarım geriliyor
daha kalkalı 2 saat olmuş
hadi geçse ya artık zaman.
ne için mi?
bilmem ne için
bişey bekliyormuş gibi geçiriyorum günleri
dudaklarım patlıyor
olan bitenin pek bi önemi yok aslında
dudaklarım fena acıyor
yeni yıl gelmiş
kutup ayıları toplar çeviriyor ellerinde, reklamlarda
biraz dostoyevski ile kendimi oyalıyorum
sonra az biraz yerli dizilere bakıyorum
dudaklarım patlamaya devam ediyor
peçeteyle üstüne basıyorum
geçicek gibi değil bu şişlik
ne bu şişlik ne de bu koca zaman
bütün sorular cevapsız
bütün beklemeler boşuna
canım fena sıkılıyor uzun zamandır
ne 2011 ne bir diğeri
hiçbirşeyi değiştirmiyor.
daha kalkalı 2 saat olmuş
hadi geçse ya artık zaman.
ne için mi?
bilmem ne için
bişey bekliyormuş gibi geçiriyorum günleri
dudaklarım patlıyor
olan bitenin pek bi önemi yok aslında
dudaklarım fena acıyor
yeni yıl gelmiş
kutup ayıları toplar çeviriyor ellerinde, reklamlarda
biraz dostoyevski ile kendimi oyalıyorum
sonra az biraz yerli dizilere bakıyorum
dudaklarım patlamaya devam ediyor
peçeteyle üstüne basıyorum
geçicek gibi değil bu şişlik
ne bu şişlik ne de bu koca zaman
bütün sorular cevapsız
bütün beklemeler boşuna
canım fena sıkılıyor uzun zamandır
ne 2011 ne bir diğeri
hiçbirşeyi değiştirmiyor.
13 Aralık 2010 Pazartesi
life and everything, maybe.
"everything is more complicated than you think. you only see a tenth of what is true. there are a million little strings attached to every choice you make; you can destroy your life every time you choose. but maybe you won't know for twenty years. and you'll never ever trace it to its source. and you only get one chance to play it out. just try and figure out your own divorce. and they say there is no fate, but there is: it's what you create. even though the world goes on for eons and eons, you are here for a fraction of a fraction of a second. most of your time is spent being dead or not yet born. but while alive, you wait in vain, wasting years, for a phone call or a letter or a look from someone or something to make it all right. and it never comes or it seems to but doesn't really. and so you spend your time in vague regret or vaguer hope for something good to come along. something to make you feel connected, to make you feel whole, to make you feel loved. and the truth is i'm so angry and the truth is i'm so fucking sad, and the truth is i've been so fucking hurt for so fucking long and for just as long have been pretending i'm ok, just to get along, just for, i don't know why, maybe because no one wants to hear about my misery, because they have their own, and their own is too overwhelming to allow them to listen to or care about mine. well, fuck everybody.
amen."
('synecdoche, new york' filminden)
amen."
('synecdoche, new york' filminden)
20 Kasım 2010 Cumartesi
16 Kasım 2010 Salı
Elif'in odasında eşyalar hala aynı yerde duruyor.
Elif'in odası hala aynı kokuyor.
Geçen senelerden çok farklı şeyler konuşsak da hala aynı şekilde anlıyoruz birbirimizi.
Sadece;
Sokağa çıktığımda ayaklarım nerede yürüdüğünü fark etmiyor.
Gözlerim sanki dün gördüğü şeylere bakıyormuş gibi bakıyor.
İnsanlar ve arabalar daha yavaş, tek fark bu gibi.
Belki de değil.
Bilmiyorum.
Artık ayırt edemiyorum.
20 Ekim 2010 Çarşamba
18 Ekim 2010 Pazartesi
18 Eylül 2010 Cumartesi
6 Nisan 2010 Salı
22 Mart 2010 Pazartesi
Geçen gece bir türlü uyku tutmadı da aklıma geldi; seneler önce annemle babam bazı kitaplarını çevredekilere vereceklerdi. Hepsini kapının önüne yığmışlardı. Ben de öyle bir bakayım derken, başlığını hatırlamıyorum ama uyuyamayanlar için yazılmış bir kitap gözüme çarpmıştı. 100 sayfalık bu kitabı açtığımda, 100 sayfasında da çitten atlayan bir koyun olduğunu görmüştüm. Babam acaba ne düşünerek bu kitabı aldı hiç bilmiyorum ama bunu yazan adamın kafasını merak ettim valla. Hadi babamı da yazarı da geçtim, peki bu kitabı yayımlamayı kabul edene ne demeli? Hepsi resmen dalga geçmişler bizle. Ama baya da eğlenmişler gerçekten, helal olsun.
11 Mart 2010 Perşembe
2 Mart 2010 Salı
6 Şubat 2010 Cumartesi
31 Ocak 2010 Pazar
www.somewherebetweenlife.blogspot.com
Gördüklerimizi, okuduklarımızı, izlediklerimizi, dinlediklerimizi ve yarattıklarımızı paylaştığımız 3 kişilik blogumuz.
Bekleriz.
Bekleriz.
28 Ocak 2010 Perşembe
Televizyon programları üzerinden toplumun sosyal eleştirisini ya da analizini yapma klişesine girmek üzereyim.
İki farklı kanalda yayınlanan (benim bildiğim kadarıyla) evlilik programlarını izledim.
Normalde kızlarını erkeklerle aynı ortama girmekten men eden, namusu herşeyin üstünde tutan anneler ve babalar, kendi elleriyle kızlarını bu programa getiriyorlar. Mahalledeki çocuktan, komşunun oğlundan sürekli şüphe duyan bu insanlar, televizyon tabiriyle "70 milyonun karşısına" kızlarını koyup, neredeyse onları bir vitrine oturtup, münasip bir kısmet beklemekten hiç bir şekilde çekinmiyorlar. Belirlenen kriterler çoğunlukla değişiyor; ama ortalama olarak iyi bir iş ve gelir sahibi olması herşeyin önünde geliyor. Aslına bakılırsa, görücü usulünün çok çok modernleşmiş durumu olarak tanımlayabiliriz belki de bu şovları. Çünkü tıpkı görücü usulünde olduğu gibi, taraflar birbirlerini tanımadan, bir kaç kelime ve görüntüyle değerlendirerek evlenme kararı verebiliyorlar. Bunların arasında en enteresanları ise, bana göre, daha önce mutsuz evlilik yaşayan insanların bu programları seçiyor olması. Mutsuz bir evlilik yaşamış insanların, evliliği bir kez daha düşünmeleri zaten cesaret isterken, bunu bir de resmen kör gözlerle yapmaya çalışmaları oldukça şaşırtıcı. Kadının kendi kendini ezmesi ise, hem programı sunan kadınların, hem de programa evlenme amaçlı gelen kadınların, daha önce evlilik yaşamış olmaları durumunda, bunun karşı taraf ve ailesi için sorun oluşturup oluşturmayacağını hal hatır sorarcasına doğal bir şekilde sorabilmelerinde ortaya çıkıyor ve beni bir kadın olarak bu çok kızdırıyor. İnsanın bunda kabullenilmeyecek ne var diyesi geliyor, ama bacak arasındaki bekaretin "kutsallığı" düşünüldüğünde bu soru bile anlamsız kalabiliyor. Üstelik bu kutsallığın evlilik içinde bozulmuş olması bile hiç önemli değil, herkesde bir ilk olma arzusu mevcut zira.
Diğer bir "üzücü" konu ise toplumdaki sosyalleşme ortamlarının, daha doğrusu imkanlarının ne kadar az ve kısıtlı olduğunu bu programların ortaya koyması. Normal hayatta, birbirine merhaba demekten, sadece bir kafa hareketiyle dahi olsa selam vermekten çekinen, utanan hatta korkan insanlar, programda gördükleri insanlarla tanışmak ve evlenmek için doğrudan telefonla programa bağlanıp çatır çatır konuşabiliyorlar. Çünkü programda amaç belli ayrıca arada bir de aracı var. Kadınlarla erkeklerin birbirleriyle konuşmalarının, görüşmelerinin oldukça kısıtlandığı toplumumuzda -özellikle katılan kişilerin yetiştikleri ortam da düşünüldüğünde- insanların bir anda rahatlaması, konuşmaya başladıktan 2 dakika sonra ne iş yaptığını hatta aylık gelirini sormaya başlaması çok garip geliyor bana doğrusu. Rol yapılıyor, ama nerede emin değilim. Acaba insanlar gerçekten bu kadar rahat ve "sıcakkanlı" mı, yoksa öyleymişçesine mi davranıyorlar "ekranda"?
Eminim bunların dışında daha fazla keşfedilecek bir sürü şey vardır bu programlarda, benim aklıma takılanlar bunlar. Evlenmek için insanların bu tür şeylere ihtiyaç duyması ne kadar üzücü ve bazılarımız için alay konusu olsa da, bu programlar, bu şekilde çocuk yetiştirmeye alışkın toplumlar için neredeyse kaçınılmaz bir ihtiyaç haline geliyorlar.
İki farklı kanalda yayınlanan (benim bildiğim kadarıyla) evlilik programlarını izledim.
Normalde kızlarını erkeklerle aynı ortama girmekten men eden, namusu herşeyin üstünde tutan anneler ve babalar, kendi elleriyle kızlarını bu programa getiriyorlar. Mahalledeki çocuktan, komşunun oğlundan sürekli şüphe duyan bu insanlar, televizyon tabiriyle "70 milyonun karşısına" kızlarını koyup, neredeyse onları bir vitrine oturtup, münasip bir kısmet beklemekten hiç bir şekilde çekinmiyorlar. Belirlenen kriterler çoğunlukla değişiyor; ama ortalama olarak iyi bir iş ve gelir sahibi olması herşeyin önünde geliyor. Aslına bakılırsa, görücü usulünün çok çok modernleşmiş durumu olarak tanımlayabiliriz belki de bu şovları. Çünkü tıpkı görücü usulünde olduğu gibi, taraflar birbirlerini tanımadan, bir kaç kelime ve görüntüyle değerlendirerek evlenme kararı verebiliyorlar. Bunların arasında en enteresanları ise, bana göre, daha önce mutsuz evlilik yaşayan insanların bu programları seçiyor olması. Mutsuz bir evlilik yaşamış insanların, evliliği bir kez daha düşünmeleri zaten cesaret isterken, bunu bir de resmen kör gözlerle yapmaya çalışmaları oldukça şaşırtıcı. Kadının kendi kendini ezmesi ise, hem programı sunan kadınların, hem de programa evlenme amaçlı gelen kadınların, daha önce evlilik yaşamış olmaları durumunda, bunun karşı taraf ve ailesi için sorun oluşturup oluşturmayacağını hal hatır sorarcasına doğal bir şekilde sorabilmelerinde ortaya çıkıyor ve beni bir kadın olarak bu çok kızdırıyor. İnsanın bunda kabullenilmeyecek ne var diyesi geliyor, ama bacak arasındaki bekaretin "kutsallığı" düşünüldüğünde bu soru bile anlamsız kalabiliyor. Üstelik bu kutsallığın evlilik içinde bozulmuş olması bile hiç önemli değil, herkesde bir ilk olma arzusu mevcut zira.
Diğer bir "üzücü" konu ise toplumdaki sosyalleşme ortamlarının, daha doğrusu imkanlarının ne kadar az ve kısıtlı olduğunu bu programların ortaya koyması. Normal hayatta, birbirine merhaba demekten, sadece bir kafa hareketiyle dahi olsa selam vermekten çekinen, utanan hatta korkan insanlar, programda gördükleri insanlarla tanışmak ve evlenmek için doğrudan telefonla programa bağlanıp çatır çatır konuşabiliyorlar. Çünkü programda amaç belli ayrıca arada bir de aracı var. Kadınlarla erkeklerin birbirleriyle konuşmalarının, görüşmelerinin oldukça kısıtlandığı toplumumuzda -özellikle katılan kişilerin yetiştikleri ortam da düşünüldüğünde- insanların bir anda rahatlaması, konuşmaya başladıktan 2 dakika sonra ne iş yaptığını hatta aylık gelirini sormaya başlaması çok garip geliyor bana doğrusu. Rol yapılıyor, ama nerede emin değilim. Acaba insanlar gerçekten bu kadar rahat ve "sıcakkanlı" mı, yoksa öyleymişçesine mi davranıyorlar "ekranda"?
Eminim bunların dışında daha fazla keşfedilecek bir sürü şey vardır bu programlarda, benim aklıma takılanlar bunlar. Evlenmek için insanların bu tür şeylere ihtiyaç duyması ne kadar üzücü ve bazılarımız için alay konusu olsa da, bu programlar, bu şekilde çocuk yetiştirmeye alışkın toplumlar için neredeyse kaçınılmaz bir ihtiyaç haline geliyorlar.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
.JPG)